Waarom we Tabliya heten

Elke naam heeft een verhaal. Dat van ons begint in een eenvoudig Egyptisch huis, rond een klein tafeltje dat een tabliya wordt genoemd.

In het Egyptisch-Arabisch betekent tabliya طبلية: een lage, kleine tafel waarop het eten wordt gezet en waar mensen samen omheen zitten. Het is geen luxe tafel. Het is niet formeel of chic. Maar voor veel Egyptenaren is het een van de warmste herinneringen aan thuis.

Een tabliya is meestal rond, laag bij de grond en simpel van vorm. Mensen zitten er dicht omheen, met het eten in het midden. Niemand zit ver weg. Niemand voelt zich apart. Iedereen pakt van dezelfde plek, eet van dezelfde maaltijd en deelt hetzelfde moment.

Dat is waarom de tabliya altijd zo bijzonder heeft gevoeld. Het ging nooit alleen om de tafel zelf. Het ging om het leven eromheen.

Een kleine tafel met een lange geschiedenis

Het idee om laag bij de grond te eten, rond een lage tafel, gaat ver terug in het Egyptisch leven. In het oude Egypte aten mensen vaak zittend op de grond of op lage krukjes, verzameld rond eenvoudige lage tafels en gedeelde gerechten. Door de tijd heen bleef deze manier van eten in verschillende vormen bestaan in Egyptische huizen, vooral in families waar eten niet alleen werd geserveerd, maar echt werd gedeeld.

De tabliya, zoals veel Egyptenaren die zich herinneren, werd generaties lang onderdeel van het dagelijks leven thuis. Ze was praktisch, makkelijk te verplaatsen, makkelijk schoon te maken en perfect voor huizen waar familietijden eenvoudig en dichtbij waren. Je had er geen aparte eetkamer voor nodig. De tabliya kon midden in de kamer staan, in de keuken, op de binnenplaats of gewoon op de plek waar de familie samenkwam.

In veel stadswoningen is de tabliya langzaam verdwenen toen grotere eettafels steeds normaler werden. Maar op sommige plekken op het Egyptische platteland, en in bepaalde boerenhuizen, bestaat dat gevoel van de tabliya nog steeds. Je kunt daar nog steeds dat mooie beeld zien van mensen die dicht bij elkaar zitten, met vers brood, huisgemaakt eten en een maaltijd die warm voelt, zelfs als hij heel eenvoudig is.

Daar zit iets moois in. Een kleine tafel, een paar borden, mensen dicht bij elkaar en het gevoel dat iedereen erbij hoort.

Het eten rond de tabliya

In veel Egyptische huizen werd het eten in het midden gezet, dichtbij genoeg zodat iedereen erbij kon. In de ochtend kon de tabliya gevuld zijn met warm baladi brood, ful, taameya, witte kaas, eieren, pickles en verse kruiden.

Op andere dagen stond ze vol met eten dat heel Egyptisch voelt: molokhiya, bamya, mahshi, gevulde druivenbladeren, rijst met vermicelli, koshary, hawawshi, gegrilde kofta, geroosterde kip of een eenvoudig bord aardappels in tomatensaus.

Soms was er maar één hoofdgerecht. Soms stonden er veel borden op tafel, vooral op vrijdag, tijdens feestdagen of wanneer er gasten kwamen. Maar dat was juist het mooie aan de tabliya: zelfs de simpelste maaltijd voelde gul en rijk wanneer iedereen samen at.

Een stukje brood ging van hand tot hand. Iemand schoof de pickles dichterbij. Iemand zei: “Neem nog wat.” Iemand moest al lachen voordat de eerste hap op was. Dat zijn de herinneringen die een tabliya met zich meedraagt.

Meer dan een tafel

Rond de tabliya werd gepraat, gelachen en verteld. Brood werd gedeeld van hand tot hand. Kinderen leerden daar de smaak van thuis kennen. Gasten werden welkom geheten zonder dat het formeel hoefde te zijn. Een buur kon even langskomen en toch altijd ergens een plek vinden. Een familie kon na een lange dag samenkomen en heel even voelen dat alles compleet was.

De tabliya bracht mensen dichter bij elkaar. Eten werd nederig, warm en eerlijk. Er ontstond geen afstand. Het eten werd niet ingewikkeld gemaakt. De tabliya herinnerde mensen eraan dat het hart van een maaltijd niet in de tafel zit, niet in de borden en niet in een perfecte setting. Het zit in de mensen die samen zitten.

Daarom hebben wij gekozen voor de naam Tabliya.

Voor ons gaat eten niet alleen over recepten. Het gaat om het gevoel erachter. Het comfort van een thuiskeuken. De geur van vers brood. De warmte van een maaltijd die met zorg is gemaakt. De herinnering aan samen zitten met familie, waar zelfs het eenvoudigste eten onvergetelijk kon worden.

Tabliya herinnert ons aan waar we vandaan komen.

Het herinnert ons aan moeders die met liefde koken, vaders die vers brood mee naar huis nemen, kinderen die wachten op de eerste hap en vrienden die even langskomen en toch altijd een plek aan tafel vinden.

Het herinnert ons eraan dat Egyptisch eten gemaakt is om te delen. Het is gul, warm en vol hart.

Dus wanneer wij Tabliya zeggen, hebben we het niet alleen over een kleine tafel.

We hebben het over thuis.

We hebben het over samenzijn.

We hebben het over de Egyptische manier van mensen voeden: met warmte, met liefde en met een plek voor iedereen.

Dat is waarom we Tabliya heten.